نقش فندک زیپو در سینمای جهان از ابزار ساده تا نماد داستانی قدرتمند

آیا تا به حال به صدای خاص باز شدن درب یک فندک در سکوت مطلقِ یک سکانس سینمایی دقت کرده‌اید؟ آن صدای “کلیک” فلزیِ قاطع و سپس صدای “شرر” سنگ چخماق که به شعله‌ای زرد و لرزان ختم می‌شود؛ شعله‌ای که در دل تاریکی زبانه می‌کشد و چهره قهرمان یا ضدقهرمان را روشن می‌کند. این صدا برای میلیون‌ها تماشاگر سینما در سراسر جهان آشناست و حس نوستالژی عجیبی را برمی‌انگیزد. فندک زیپو در تاریخ هنر هفتم، نه فقط یک وسیله کاربردی برای روشن‌کردن آتش یا سیگار، بلکه یکی از کلیدی‌ترین آیتم‌های بصری و روایی است که بارها و بارها ظاهر شده و با شخصیت‌ها، موقعیت‌ها و حتی سرنوشت داستان گره خورده است.

از دستان لرزان و گل‌آلودِ سربازی در سنگرهای جنگ ویتنام گرفته تا چهره خونسرد و مرموز یک کارآگاه خصوصی در فیلم‌های نوآر کلاسیک، فندک زیپو همیشه حضوری پررنگ، معنادار و تعیین‌کننده داشته است. نقش فندک زیپو در سینمای جهان فراتر از یک اکسسوری یا ابزار صحنه (Prop) معمولی است. کارگردانان بزرگ سینما، از هیچکاک گرفته تا تارانتینو، هوشمندانه از این مکعب فلزی کوچک استفاده می‌کنند تا بدون گفتن حتی یک کلمه دیالوگ، بخشی از داستان را روایت کنند یا لایه‌های پنهان شخصیت را آشکار سازند. اهمیت زیپو در فیلم‌ها انکارناپذیر است؛ از این فندک برای انتقال طیف وسیعی از احساسات، نمایش گذر زمان، تقویت شخصیت‌پردازی و حتی خلق لحظات نفس‌گیرِ تعلیق و دلهره استفاده می‌شود.

در این مقاله، قصد داریم به شکلی عمیق و متفاوت بررسی کنیم که چرا کارگردان‌ها و فیلم‌نامه‌نویسان با وجود صدها نوع فندک دیگر، همچنان فندک زیپو را ترجیح می‌دهند. همچنین نمونه‌های برجسته و فراموش‌نشدنی حضور آن را در فیلم‌های شاخص تاریخ سینما زیر ذره‌بین خواهیم برد. اگر شما هم از شیفتگان جادوی سینما هستید یا به جمع‌آوری فندک‌های خاص علاقه دارید، این مطلب دیدگاه شما را نسبت به جزئیات فیلم‌های مورد علاقه‌تان تغییر خواهد داد و متوجه خواهید شد که هیچ جزئیاتی در قاب سینما تصادفی نیست.

چرا فندک زیپو در فیلم‌ها استفاده می‌شود؟

شاید برایتان سوال باشد که چرا در میان انبوه فندک‌های مدرن، گازی، اتمی و پلاستیکی موجود در بازار، فندک زیپو در فیلم‌های هالیوودی و جهانی تا این حد محبوب و پرکاربرد است؟ پاسخ این سوال در ترکیبی هوشمندانه از طراحی مهندسی بی‌نقص، روانشناسی ناخودآگاه مخاطب و زیبایی‌شناسی بصری نهفته است. زیپو دارای ویژگی‌های منحصربه‌فردی است که آن را به “سینمایی‌ترین” و “دراماتیک‌ترین” ابزار آتش‌زنه در جهان تبدیل کرده است.

صدای خاص و طراحی شناخته‌شده

اولین و شاید حیاتی‌ترین دلیل استفاده از زیپو، فاکتور صدا (Sound Design) است. صدای کلیک زیپو در فیلم‌ها یکی از مشهورترین و قابل‌تشخیص‌ترین افکت‌های صوتی (Sound Effects) در تاریخ سینما محسوب می‌شود. این صدا که حاصل برخورد بادامک (Cam) با درب فلزی در محفظه احتراق است، فرکانس خاصی دارد که توجه مخاطب را بلافاصله جلب می‌کند. در سینما، صدا ابزاری برای هدایت احساسات است. صدای “کلیک” زیپو در سکانس‌هایی که سکوت و تعلیق بر فضا حاکم است، همچون صدای مسلح کردن یک اسلحه یا تپش قلب عمل می‌کند.

تصور کنید قهرمان داستان در تاریکی مطلق پنهان شده، نفس‌ها در سینه حبس است و ناگهان صدای قاطع و فلزی زیپو سکوت را می‌شکند؛ مخاطب بلافاصله و پیش از دیدن تصویر، متوجه تغییر فضا می‌شود. علاوه بر صدا، طراحی فیزیکی زیپو با فرم مکعب‌مستطیل و بدنه فلزی (برنجی، کرومی یا مات)، بازتاب‌دهنده نور است و در قاب دوربین (Frame) جلوه‌ای خیره‌کننده و کلاسیک دارد. برخلاف فندک‌های پلاستیکی یک‌بارمصرف که فاقد هویت و “وزن” بصری هستند، زیپو در دستان بازیگر وقار و استحکام خاصی دارد و به اصطلاح سینمایی، “خوش‌دست” و فتوژنیک است.

نماد شخصیت و هویت کاراکتر

در داستان‌گویی تصویری، اشیاء زبان دارند و حرف می‌زنند. اهمیت فندک زیپو در هالیوود و سینمای مؤلف، به دلیل توانایی بی‌نظیر آن در تعریف هویت و تیپ‌سازی کاراکتر است. وقتی طراح صحنه یا کارگردان تصمیم می‌گیرد یک شخصیت خاص از زیپو استفاده کند، در حال ارسال کدهایی غیرمستقیم اما قدرتمند به ناخودآگاه مخاطب است.

فندک زیپو می‌تواند نماد ویژگی‌های پیچیده شخصیتی باشد:

• سرسختی، دوام و بقا: از آنجا که طراحی زیپو به گونه‌ای است که خراب نمی‌شود و شعله‌اش در باد روشن می‌ماند (Windproof)، نمادی از شخصیتی است که در برابر ناملایمات روزگار تسلیم نمی‌شود و همچون فندکش، پایدار و قابل اعتماد است.
• اصالت و پایبندی به سنت: شخصیت‌هایی که از زیپو استفاده می‌کنند معمولاً ریشه در گذشته دارند، به اصول کلاسیک پایبندند و از مصرف‌گرایی مدرن و کالا‌های یک‌بارمصرف بیزارند.
• یاغی‌گری و اعتمادبه‌نفس: نحوه روشن کردن زیپو (با یک دست، روی شلوار جین، یا با بشکن) و صدای بلند بسته شدن آن، اغلب نشانه‌ای از اعتمادبه‌نفس بالا، خونسردی و نوعی طغیان علیه نظم موجود است.

بنابراین، استفاده از فندک زیپو در سینما یک میان‌بر هوشمندانه برای شخصیت‌پردازی سریع و بصری است که نیاز به دیالوگ‌های توضیحی را از بین می‌برد.

کاربرد در ژانرهای مختلف فیلم

یکی از دلایل ماندگاری عجیب نقش فندک زیپو در سینمای جهان، انعطاف‌پذیری ژانری آن است. این فندک خود را به یک گونه سینمایی خاص محدود نکرده و در هر بستری معنای متفاوتی پیدا می‌کند.

• فیلم‌های جنگی: در درام‌های جنگی مثل جوخه (Platoon) یا غلاف تمام فلزی (Full Metal Jacket)، زیپو بخشی از هویت سرباز آمریکایی است؛ نمادی از خانه، گرما و نامه‌هایی که در سنگر با نور آن خوانده می‌شوند.
• فیلم‌های نوآر و کارآگاهی (Neo-Noir): ابزاری ضروری برای کارآگاه خسته که زیر باران سیل‌آسا سیگاری روشن می‌کند و در سایه‌روشن‌های خیابان به دنبال قاتل می‌گردد. در اینجا شعله زیپو نماد کشف حقیقت در دل تاریکی فساد است.
• فیلم‌های ترسناک و ماجراجویی: زیپو اغلب آخرین و تنها منبع نور قابل‌اعتماد در غارها، مقبره‌های باستانی یا خانه‌های تسخیر شده است. شعله‌ی لرزان اما پایدار آن، مرز باریک بین مرگ و زندگی را ترسیم می‌کند.

از اکشن‌های پرخرج و ماجراجویی گرفته تا درام‌های مستقل و آثار معمایی پیچیده، حضور زیپو مانند انتخاب یک موسیقی متن مناسب، به صحنه بار احساسی و معنایی می‌بخشد.

نمونه‌های برجسته فندک زیپو در فیلم‌های جهانی

برای درک عمیق‌تر حضور فندک زیپو در فیلم‌ها و سریال‌ها، باید فراتر از تئوری برویم و به سراغ نمونه‌های عینی و شاهکارهای سینمایی برویم. برخی از سکانس‌های تاریخ سینما چنان با این وسیله گره خورده‌اند که اگر زیپو را از آن‌ها حذف کنیم، منطق روایی یا بار احساسی صحنه فرو می‌ریزد.

Pulp Fiction (1994) (داستان‌های زرد)

در فیلم «داستان عامه‌پسند»، شاهکار پست‌مدرن کوئنتین تارانتینو، هر شیء جایگاه و کارکرد خاصی دارد. فندک زیپو در دستان شخصیت بوچ کولیج (با بازی بروس ویلیس) تنها یک وسیله برای روشن کردن سیگار نیست. در سکانسی که بوچ در بار مارسلوس والاس نشسته و با فندک زیپو بازی می‌کند، این فندک به نوعی امتداد ذهن مشوش، پر از تردید اما مصمم اوست.

در اینجا نقش فندک زیپو در سینمای جهان به عنوان عنصری برای نمایش “آرامش قبل از طوفان” دیده می‌شود. صدای ریتمیک باز و بسته شدن فندک در میان دیالوگ‌های سنگین و پرتنش تارانتینو گم نمی‌شود، بلکه خودِ ریتم صحنه را می‌سازد و تنش زیرپوستی بین شخصیت‌ها را تشدید می‌کند. این زیپو نماد قراردادی است که قرار است شکسته شود و آتشی که به زودی به پا خواهد شد.

Die Hard (1988) (جان سخت)

باز هم بروس ویلیس و باز هم یک زیپوی نمادین، اما این بار با کاربردی کاملاً متفاوت و حیاتی. در فیلم «جان سخت»، جان مک‌کلین، پلیس سرسخت نیویورکی، در کانال‌های تنگ و تاریکِ سیستم تهویه برج ناکاتومی پلازا گرفتار شده است. تاریکی مطلق همه جا را فرا گرفته و حس خفگی به تماشاگر منتقل می‌شود.

او زیپوی خود را روشن می‌کند. در این لحظه، فندک زیپو در فیلم‌های هالیوودی نقش ناجی و راهنما را بازی می‌کند. شعله‌ی گرم زیپو نه تنها مسیر فیزیکی را به جان نشان می‌دهد، بلکه نمادی از امید و انسانیت در دل سازه‌ای سرد، شیشه‌ای و مکانیکی است. بسیاری از منتقدان و طرفداران سینما معقتدند که این صحنه بدون درخشش فلزی و شعله پایدار زیپو، هرگز تا این حد نمادین و تاثیرگذار نمی‌شد. این سکانس قدرت زیپو را به عنوان ابزار بقا (Survival Tool) تثبیت کرد؛ ابزاری که وقتی همه تکنولوژی‌ها از کار می‌افتند، هنوز کار می‌کند.

Indiana Jones and the Last Crusade (1989) (ایندیانا جونز و آخرین جنگ صلیبی)

فیلم‌های ماجراجویی عاشق زیپو هستند، چرا که زیپو نماد قابلیت اطمینان است. در صحنه‌ای نمادین از فیلم «ایندیانا جونز و آخرین جنگ صلیبی»، ایندیانا جونز (هریسون فورد) و پدرش در موقعیتی دشوار و تاریک گیر افتاده‌اند.

ایندیانا جونز از زیپو به‌عنوان ابزار روشنایی استفاده می‌کند. در اینجا استفاده از فندک زیپو در سینما تاکیدی بر جنبه کلاسیک، خاکی و “قدیمی اما کارآمد” بودن ابزارهای ایندیانا جونز است. او به تکنولوژی‌های مدرن وابسته نیست؛ او به چیزی اعتماد می‌کند که همیشه کار می‌کند. این صحنه به خوبی نشان می‌دهد که زیپو در کنار کلاه و شلاق معروف ایندیانا، بخشی از شخصیت “مرد عمل” اوست.

Fight Club (1999) (باشگاه مشت زنی)

فیلم «باشگاه مشت‌زنی» اثری درباره هرج‌ومرج، نیهیلیسم و شکستن ساختارهای مصرف‌گرایانه است. مارلا سینگر (با بازی هلنا بونهام کارتر) شخصیتی است که با افسردگی، پوچی و بی‌پروایی دست‌وپنجه نرم می‌کند. صحنه‌های کلیدی که در آن شخصیت‌ها با زیپو ارتباط برقرار می‌کنند، به تقویت فضای تاریک، چرک و آنارشیستی فیلم کمک کرده است.

اهمیت فندک زیپو در هالیوود در اواخر دهه ۹۰ با فیلم‌هایی مثل باشگاه مشت‌زنی وارد فاز جدیدی شد. زیپو در این فیلم نمادی از ابزار تخریب است؛ ابزاری که قرار است پیله‌های آسایش را بسوزاند تا انسان واقعی متولد شود. شعله زیپو در این فیلم، نماد روشنایی معنوی نیست، بلکه نماد پاکسازی از طریق آتش و نابودی ساختارهای پوسیده است.

آثار دیگر و حضورهای فرعی

فهرست فیلم‌هایی که زیپو در آن‌ها نقش فرعی اما موثر داشته، بی‌پایان به نظر می‌رسد. حضور قدرتمند زیپو در فیلم کنستانتین (Constantine – جایی که کیانو ریوز از یک زیپوی طلایی بزرگ و سنگین با نقش “سنت بندیکت” برای مبارزه با شیاطین استفاده می‌کند)، پارک ژوراسیک (جایی که پیدا کردن فندک دکتر گرانت لحظه‌ای از وحشت و تنهایی را القا می‌کند) و حتی سریال‌هایی مثل پرونده‌های ایکس (The X‑Files)، نشان می‌دهد که این وسیله چگونه در بافت‌های داستانی متفاوت معنابخش است.

در تمامی این آثار، صدای کلیک زیپو در فیلم‌ها همچون یک امضای صوتی (Sonic Signature) عمل می‌کند که ناخودآگاهِ مخاطب را برای اتفاق مهم بعدی آماده می‌سازد.

فندک زیپو به‌عنوان نماد روایی در سینما

تحلیل‌گران سینما و نشانه‌شناسان معتقدند که در یک فیلمنامه قوی، هیچ شیئی نباید “فقط یک شیء” باشد. هر وسیله‌ای باید “قوس شخصیتی” و کارکرد روایی داشته باشد. نقش فندک زیپو در سینمای جهان را می‌توان در سه سطح عمیق روایی و نمادین بررسی کرد که فراتر از کاربرد فیزیکیِ روشن کردن آتش است.

زیپو و مفهوم تحول یا لحظه تعیین‌کننده

آتش در اسطوره‌ها و ادبیات همواره نماد تغییر، تحول و پاکسازی بوده است. استفاده از زیپو در لحظاتی که سرنوشت شخصیت‌ها قرار است تغییر کند (Turning Point)، بسیار رایج است. مثلاً لحظه‌ای که قهرمان قبل از شروع یک مبارزه نهایی با خونسردی زیپوی خود را می‌بندد، یا زمانی که تصمیم می‌گیرد گذشته تلخ خود را پشت سر بگذارد. این کار اغلب با سوزاندن یک عکس قدیمی، نامه خداحافظی یا مدرک جرم با شعله زیپو انجام می‌شود.

در این لحظاتِ سرنوشت‌ساز، اهمیت فندک زیپو در هالیوود به اوج می‌رسد. این فندک ابزاری است که “اراده” و “تصمیم” قهرمان را اجرایی می‌کند. برخلاف کبریت که ممکن است با وزش بادی خاموش شود و حس تردید و ضعف را القا کند، زیپو با اطمینان روشن می‌ماند و این ثبات شعله، یعنی تصمیم قهرمان قطعی، برگشت‌ناپذیر و جدی است.

زیپو و ایجاد حس نوستالژی یا زمان گذشته

از آنجا که کمپانی زیپو از اوایل دهه ۱۹۳۰ میلادی فعال بوده و طراحی فندک‌هایش تغییرات بنیادی کمی داشته، این وسیله حامل بار تاریخی عظیمی است. استفاده از آن در صحنه‌هایی که در گذشته (Period Dramas) می‌گذرند، حس زمان و مکان را به درستی منتقل می‌کند.

وقتی فیلمی در دهه ۵۰، ۶۰ یا ۷۰ میلادی جریان دارد، حضور یک فندک گازی پلاستیکی مدرن یک اشتباه تاریخی (Anachronism) فاحش محسوب می‌شود و تماشاگر را از فضا پرت می‌کند. اما فندک زیپو در فیلم‌های هالیوودی مانند یک مسافر زمان، با هر دهه‌ای از ۱۹۳۰ تا امروز سازگار است. این تداوم تاریخی باعث می‌شود زیپو به پلی نامرئی بین نسل‌های مختلف سینما تبدیل شود و حس نوستالژی قدرتمندی را در بیننده بیدار کند. زیپو در فیلم‌ها، عطر گذشته را با خود به همراه دارد.

ابزار صحنه برای ایجاد فضا

نورپردازی (Lighting) یکی از ارکان اصلی و فنی سینماست. شعله زرد، گرم و طبیعیِ نفتِ زیپو، در تضاد با نورهای سرد، سفید و مصنوعی محیط، کنتراست زیبایی ایجاد می‌کند که فیلمبرداران عاشق آن هستند. این نور فضایی صمیمی، شخصی و گاهی رازآلود و خوفناک ایجاد می‌کند.

صدای باز و بسته شدن زیپو، نور متمرکز شعله‌اش و ظاهر فلزی‌اش می‌تواند اتمسفر (Atmosphere) صحنه را دقیق‌تر تعریف کند؛ مثلاً در سکانس‌های بازجویی اتاق‌های تاریک، لحظات عاشقانه زیر باران یا تعلیق‌های ترسناک در خانه‌های متروکه. بسیاری از کارگردانان از صدای کلیک زیپو در فیلم‌ها به عنوان یک “جامپ‌اسکر” (Jump Scare) صوتی برای شوکه کردن مخاطب یا برعکس، به عنوان نقطه‌ای (Punctuation) برای پایان دادن به یک بحث طولانی و پرتنش استفاده می‌کنند.

تاثیر حضور فندک زیپو در فرهنگ پاپ و مخاطب سینما

رابطه سینما و واقعیت یک رابطه دوطرفه است؛ سینما از واقعیت الهام می‌گیرد و واقعیت از سینما تاثیر می‌پذیرد. حضور فندک زیپو در فیلم‌ها و سریال‌ها باعث شکل‌گیری رفتارها و خرده‌فرهنگ‌های خاصی در بین مردم و طرفداران شده است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت.

شناخته شدن زیپو به‌عنوان یک آیتم فرهنگی

حضور مداوم و استراتژیک در هزاران فیلم، باعث شده زیپو فراتر از یک ابزار مصرفیِ روزمره، به یک نماد فرهنگی (Cultural Icon) تبدیل شود که همه، فارغ از سن و ملیت، آن را می‌شناسند. حتی کسانی که هرگز سیگار نمی‌کشند، دوست دارند یک زیپو در جیب یا روی میز خود داشته باشند تا بتوانند آن حس قدرت، آن صدای مشهور و آن “لحظه سینمایی” را در دستان خود تجربه کنند. طبق آمارهای غیررسمی، زیپو یکی از پرتکرارترین برندهای نمایش داده شده در تاریخ سینماست که بخش بزرگی از شهرت جهانی خود را مدیون پرده نقره‌ای است.

استفاده در تبلیغات و بازاریابی

گاهی کارگردان یا طراح صحنه به عمد از زیپو استفاده می‌کند چون این انتخاب باعث می‌شود بیننده بلافاصله و بدون نیاز به دیالوگ، تیپ شخصیتی، طبقه اجتماعی و روحیات کاراکتر را درک کند. این یک بازاریابی دوطرفه و هوشمندانه است؛ برند زیپو به فیلم اعتبار، واقع‌گرایی و استایل می‌بخشد و فیلم به زیپو معنا، داستان و اسطوره جدیدی اضافه می‌کند. استفاده از فندک زیپو در سینما به قدری زیاد و نهادینه شده است که بسیاری از منتقدان آن را بخشی از “کیت استاندارد قهرمان آمریکایی” در کنار شلوار جین و عینک آفتابی می‌دانند.

تأثیر بر جامعه و علاقه‌مندان

گروه‌های طرفدار فیلم‌ها (Fanbase) و کلکسیونرها اغلب به دنبال جمع‌آوری زیپوهای خاصی هستند که در فیلم‌های محبوبشان دیده‌اند. این رفتار نشان‌دهنده نقشی است که سینما در ایجاد ارزش افزوده برای یک کالا ایفا می‌کند. برای مثال، پس از اکران فیلم کنستانتین، تقاضا برای مدل‌ کاستوم‌شده و سنگینِ فندک شخصیت جان کنستانتین به شدت افزایش یافت و بازاری برای ساخت کپی‌های آن ایجاد شد. این نشان می‌دهد که مخاطب تنها خریدار یک شیء فلزی نیست، بلکه خریدار “حس” و “داستان” پشت آن است.

نقدها و برداشت‌های متفاوت از حضور زیپو در فیلم‌ها

البته همیشه نگاه‌ها صرفاً تحسین‌برانگیز نیست و گاهی نقدهای فنی یا طنزآمیزی هم وجود دارد. بیایید کمی واقع‌گرایانه‌تر و از زاویه‌ای دیگر به نقش فندک زیپو در سینمای جهان نگاه کنیم، جایی که منطق سینمایی بر واقعیت غلبه می‌کند.

برداشت طنزآمیز و «قانون سینمایی»

بسیاری از تماشاگرانِ تیزبین، به شوخی به پدیده‌ای اشاره می‌کنند که آن را بخشی از “فیزیک هالیوودی” می‌نامند. در فیلم‌ها، اغلب زیپو برای ایجاد انفجارهای عظیم استفاده می‌شود؛ قهرمان داستان فندک را روشن می‌کند و آن را به صورت اسلوموشن روی بنزین می‌اندازد و ناگهان جهنمی از آتش به پا می‌شود! در حالی که در واقعیت فیزیکی، فندک زیپو ممکن است در حین پرتاب با هوا خاموش شود یا شعله‌اش برای انفجار فوری کافی نباشد. اما در هالیوود، زیپو همیشه کار را تمام می‌کند و هرگز قهرمان را ناامید نمی‌سازد. این اغراق سینمایی، اگرچه با واقعیت فاصله دارد، اما به بخشی از جذابیت و افسانه اهمیت فندک زیپو در هالیوود تبدیل شده است (به هر حال، چه کسی یک انفجار واقعی اما کسل‌کننده را به یک صحنه اکشن سینمایی ترجیح می‌دهد؟).

دیدگاه‌های کلکسیونی و جزئیات تخصصی طرفداران

بعضی از طرفداران حرفه‌ای و کلکسیونرهای متخصص، با دقت وسواس‌گونه‌ای فیلم‌ها را تماشا می‌کنند و متوجه می‌شوند که مدل‌های فندک استفاده شده، گاهی با دوره زمانی داستان هماهنگ نیستند. مثلاً استفاده از یک مدل با استمپِ زیرینِ (Bottom Stamp) مربوط به سال ۱۹۹۰ در فیلمی که داستانش در جنگ جهانی دوم می‌گذرد! با این حال، کارگردانان معمولاً برای حفظ زیبایی‌شناسی بصری و حس نوستالژیک، این خطاهای تاریخی جزئی را نادیده می‌گیرند. جالب اینجاست که حتی این اشتباهات کوچک هم نتوانسته از محبوبیت و جایگاه فندک زیپو در فیلم‌های هالیوودی بکاهد و صرفاً به بحث‌های داغ و جذاب در انجمن‌های تخصصی دامن زده است.

جمع‌بندی و نتیجه‌گیری

در پایان این سفر کوتاه به دنیای سینما و شعله‌ها، باید گفت که نقش فندک زیپو در سینمای جهان بسیار فراتر از آن چیزی است که در نگاه اول به نظر می‌رسد. فندک زیپو در سینمای جهان بیشتر از یک ابزار ساده دیده می‌شود؛ یک نماد بصری، احساسی و روایی که کارگردان‌ها از آن برای تقویت داستان و شخصیت‌ها استفاده می‌کنند و به سکانس‌های مرده، روح می‌بخشند.

از صدای کلیک زیپو در فیلم‌ها که همچون موسیقی متن، ضربان قلب مخاطب را بالا می‌برد، تا طراحی کلاسیک و قدرت نمادین آن، زیپو ابزاری است که در دست قهرمانان اکشن، درام و ماجراجویی جایگاه ویژه‌ای یافته است. این فندک ثابت کرده است که در دنیای هنر هفتم، هیچ شیئی بی‌جان نیست و حتی کوچک‌ترین جزئیات صحنه می‌توانند بزرگ‌ترین تاثیرات احساسی را بر جای بگذارند. نقش آن فراتر از صرفاً روشن کردن شعله است. حضور یک نشانه‌ای در سینماست که به یاد ماندنی می‌شود. دفعه بعد که فیلمی تماشا می‌کنید و صدای آشنای “کلیک” را می‌شنوید، لبخند بزنید؛ چون می‌دانید قرار است اتفاق مهمی بیفتد.